
„Im szybciej idę, tym jestem mniejsza”
autor: Kjersti Annesdatter Skomsvold
Narratorka tej niewielkiej objętościowo powieści to starsza kobieta borykająca się z samotnością i perspektywą zbliżającej się śmierci. Mathea nie potrafi mówić o uczuciach, otworzyć się na drugiego człowieka. Nigdy tego nie potrafiła. Z lęku zamyka się w swoim własnym świecie. Jedyną relację jaką nawiązała w życiu to była relacja z mężem. Gdy on umiera pozbawia ją tej więzi. Jej próby (czasami bardzo dziwaczne) nawiązania kontaktu z otaczającym ją światem kończą się negatywnie. Utrudnia ją chorobliwa nieśmiałość i fobia społeczna kobiety. Mathea bała się żyć a teraz boi się umrzeć. Strach nie przed śmiercią tylko tym, że nikt się o niej nie dowie. Przez całe życie nikt jej nie zauważał, ignorował ją i odrzucał – ”Tak samo boję się żyć i tak samo boję się umierać”. Książka zmusza do refleksji: nad życiem, samotnością, starością, nad tym co pozostawimy po sobie. Ogólnie smutna choć chwilami wywołuje też uśmiech. Jakaż smutna ta starość… jest dla świata niewidzialna i przez niego nieakceptowana. Mathea Martinsen stwierdza ”Żyć. Chwytać dzień. Stoję przed łóżkiem w sypialni, nie wiem, jak chwyta się dzień”. Dlatego ty czytelniku chwytaj każdy dzień, ciesz się każdą chwilą …i żyj. Nie martw się czy coś po sobie zostawisz. A jeśli nic …to co? Czy to jest takie ważne. Byłeś, żyłeś….Jeżeli masz ochotę przeczytaj.
11 czerwiec 2026 r.


